Nire bizitza osoa sorkuntzaren arloari lotuta egon da, nire ahalegin guztiak musikaren edo diseinuaren mundura bideratuz. Askotan lapurtu dioten eduki-sortzailea naiz, tabernetarako logo-diseinatzailea, normalean itxi ohi dutena, etorkizuneko influencerra, eta nolabaiteko inkontinentzia sortzailea jasaten dut. El Bosco edo Dalíren koadro batekin hunkitzeko gai naiz, Lovecraft irakurriz, Leongo katedraleko beirateak miretsiz, Jodorowskyren “Mendi sakratua” ikusiz edo Faith No More edo The Mars Volta-ren disko bat entzunez. Ez zait axola egileak bere lana zabaltzeko aukeratzen duen kanala, norbaiten sorkariak harritzea eta jota uztea maite dut. Baina benetan uste dut honen guztiaren parte izatera gonbidatua izateko arrazoia, proposatzen didaten edozeri aurre egiten dion ergela naizelako izan dela. Inoiz amaitzen ez ditudan gauzak egiten ere aditua naiz, baina gero esan didate TDAH deitzen dela.
Ruper Ordorikaren abestiak inspiratu zuen obra, eta hortik abiatu zen dena. Kontzeptu kaskagogorra iruditu zitzaidan “gorroto duzun hori zaintzea”, oso garrantzitsua garai hauetan. Gorrotoa, mina bezala, bizirik mantentzen gaituzten egoerak dira. Gure gorputzak eta buruak sortzen dituzten alertak dira, aurrera jarrai dezagun. Ikuslearengan erreakzio bat lortzen saiatzen den obra da, eta, hain zuzen ere, hori da bilatzen dena, ikusleak bere burua obraren aurka agertzea eta nahi duen moduan erreakzionatzea. Amaitu gabeko obra bat da, eta nahi duten moduan erantzutea erabakitzen duten guztien erantzunak jaso ondoren jasotzen den egunean baino ez da amaituko. Hausnarketa bilatzen da, baina baita erreakzioa ere. Gozatu sortzen. Ez dut inoiz bukatzen hasten dudana. TDAH puta.