Saioa naiz Bilboko Arte Ederretan lizentziatua. Ikasketetako azkeneko hilabeteak Parisen burutu nituen. Performance-a, zinea, estetika, zeramika atsegin ditut baita arte plastikoarekin erlazionatuta dagoen edozer gauza.
Gustoko dudana nire baitan sartzen dut kajoi handi batean eta batzutan atera egiten dut. Artea adierazteko eta ondo sentitzeko beste modu bat bezala bizi dut.
Duela gutxi Bulgariara eta Errumaniara egindako bidaia baten ondoren, herrialde horietan aurkitu nuen debozioak sakonki hunkitu ninduen. Gehiengoa ortodoxoa bada ere, hainbat erlijio eta sinesmen elkarrekin bizi dira modu naturalean.
Bidaia hark erlijioa begiratzeko nuen modua aldatu zidan.
Mistizismoak, pinturen indarrak, ikonoek, erretaula zaharrek, kantek, liturgiak eta, batez ere, pertsonek beren fedea bizitzeko zuten debozioak liluratu ninduten. Horrek guztiak lilura eta urruntasunaren arteko sentipen bitxia eragin zidan. Kanpotik begiratzen nuen, nire ikuspegi agnostikotik, eta agian horregatik beragatik eragin zidan.
Une batzuetan, denbora gelditu egin zela sentitu nuen. Pertsonak otoitzean, sermoi bat entzuten edo beren irudien aurrean isilik ikusten nituenean, duela mende askotako eszena baten aurrean nengoela ematen zuen. Ezer aldatu ez balitz bezala. Fedeak denbora zeharkatu izan balu bezala, belaunaldiz belaunaldi bizirik mantenduz.
Ez zitzaidan soilik interesatu zer sinesten zuten, baizik eta gizakiok, mendeetan zehar, azaldu ezin dugun hori irudikatzeko izan dugun beharra hain zuzen ere.
Artelan hau begirada horretatik sortzen da.
Antiguako Ama, niretzat, izan ginenaren eta gure arbasoek sinetsi zutenaren omenezko lana da. Irudiak, sinboloak eta errituak garai batean gurekin izan genituen galderen oroitzapenak dira. Gaur egun, agian, galdera horiek urrunago sentitzen ditugu, baina oraindik gure historiaren eta garenaren parte dira.
Baliteke gaur egun sinesmen haietatik urrunago sentitzea. Agian fedeak bere sinesgarritasunaren zati bat galdu du guretzat. Baina horrek ez du zertan esan nahi bilatzeko beharra galdu dugunik.
Gizakiok oraindik ere guretik haratago dagoen zerbait aurkitzeko beharra dugu.
Bakoitzak bere modura sentitzen, irudikatzen edo pertsonifikatzen du indar hori.
Batzuek, Ama Birjinaren bidez.
Beste batzuek, beste jainko edo sinboloen bidez.
Eta beste batzuek, agian, forma zehatzik eman gabe.
Baina bilaketak dirau.
